***************************************************************************

-FILIPINO BLOG ENTRY-

Umulan nanaman. Hindi ko pa talagang napag-isipan ito, ngunit mahilig pala ako sa mga panahon na umuulan. Nagsisimula lamang ito sa unti-unting pag-aambon na nahuhulog galing sa langit. Natatakpan ang pagsilaw ng araw, at isa-isa naman nalalaglag ang malalaking patak galing sa itaas na minsan lamang nating minamasdan. Nangingibago na ang kalagayan ng araw, at napapalitan ang karamdaman ko dahil sa amoy na dulot ng pag-uulan. Lumalakas ang pagbabagsak ng mga patak, at sa bawat lagpak ng putul-putol na bahagi ng tubig, nabubuo ang tinig ng mahinahon na tunog ng pag-ulan. Sa mga panahon na ito, ipinagpapala ako ng Espiritu Santo sa aking pag-iisip.

Marami na rin akong mga tinatagong damdamin. Sa niloloob ng aking puso, nakakubli ang mga sama ng loob na lumalaki at lumalalim bawat pagkakataon na nasasakan ako. Hindi ko naman maipapahayag ng lubusan ang mga hirap na dinarasan ko, subalit para may makinabang sa aking mga hirap sa buhay, ibabatid ko ang makakaya ukol sa nararamdaman. Talagang mahirap ang buhay ko. Paano naman, mula sa kabataan ko, ako’y inaasahan ng aking mga magulang na maging halimbawa para sa dalawa kong kapatid na lalaki. Ako kasi ang panganay, kaya lagi ako ay ang inaasahan. Mahirap nga, dahil ang mga kapatid ko ay di-gaanong magaling sa mga gawain sa paaralan kaya ako iyung laging pinupuri ng magulang at tumitindi ang ekspektasyon nila sa akin. Ngunit, lumalalim pa riyan. Sa negosyo ng pamilya namin, ang tatay ko ang tumutulong sa aking lolo sa pagtakbo, ngunit malas kami. Tinutulungan lamang ng lolo namin ang mga anak niyang babae, kaya naaasar palagi ang tatay ko sa kanya. Kawawa ang tatay ko, huminto siya sa pagtutupad ng kanyang pagiging doktor para tulungan ang aming lolo, sa paglipas ng panahon, nangilangan na huminto na ang negosyo dahil importer kami at tumaas talaga ang halaga ng dolyar. Ngayon, iba na ang pinag-aaralan ng tatay ko, at malamang dahil diyan ako’y kailangang umalis na rito pagkatapos ng ilang taon.

Ang pag-aaral ko ay talagang biyaya sa akin, ang tuition ay galing sa kaibigan ng tatay ko noon na may utang sa amin. Bawat taon, pumupunta ako kasama ng tatay at ipapakita niya ang paghihirap ng pakikiusap tungkol sa bagay na iyon. Mapapaiyak ako. Mahihiya, pero natanggap ko na rin na minsan may mga mababait na tao, at iyung iba naman kahit kapamilya mo man ay hindi nakakaintindi. Palagi nga kaming inaapi ng kamag-anak, nararamdaman nila ang sarap ng buhay habang hindi kami pinapakialaman. Kaya naman, palagi akong pinagsasabihan ng mga magulang ko na huwag silang pansinin, sumikap para sa hinaharap at magsunog ng kilay sa kasipagan. Minsan nga, pag-uwi ng tatay ko galing sa party at lasing, gigisingin niya ako. Pagkatapos, matindi at malakas ang boses sa pagsasabi na ako ang pag-asa nila. Ikwekwento niya ako tungkol sa mga anak ng kaibigan na nakakuha ng top score sa board exam, sasabihin niya na ang mga nagagawa ng iba na hindi ko mapaniwala na magagawa ko. Idadagdag niya rin ang lubos na pagmamahal niya sa akin, at kung gaano niya ipinagpapamalaki ako sa iba. Paulit-ulit ang pagsasalita hanggang ako’y mapapaiyak. Kaya ko ba ang mga ito?

Sa tahimikan ko nalang tinatago. Palaging naririnig ang sinasabi nila sa likod ng pag-iisip, nararamdaman ko ang kailangan kong gawin para sa kanila. Marami na nga akong sinukong mga bagay na gusto kong gawin. Ang isa sa kapatid ko, basketbol at pagsasayaw ang hilig. Siga sa paaralan. Iyung isa naman hindi nag-aaral ng mabuti at walang pakialam sa nangyayari sa buhay. Hindi nila nararamdaman ang hirap na aking binabatid. Hilig ko nga ang mga baril, subalit sinuko ko na ito para makinabang ang iba. Hindi ko na natupad ang mga pangarap ko, hindi ko man nasubukan ang kompetisyon. Sa aking kabataan, sinakripisyo ko ang mga nagustohan ko, ayaw ko madagdag pa ang hirap ng aking mga magulang. Naging makasarili lamang ako, hindi naman nagkaroon ng mga tunay na kaibigan. Marami kasi dapat patunayan para sa pamilya. Sa bawat pagkakataon na may nagawa akong kapakipakinabang sa pag-aaral, ipagmamalaki naman ng tatay sa lahat ng nakikilala, subalit, dahil doon tumitindi lamang ang damdamin na kailangan patunayan ang sarili at mas nahihirapan lamang ako.

Bago naman ako’y nagsimula sa hayskul, nagsimula naman ako kasama ng ama dahil sa isang kaibigan sa pagdadalaw sa isang Bible Study. Wala namang kababalaghan doon, simple lamang, isang grupo na nakahanap ng pagtitimpi ng damdamin dahil sa isang Tao. Doon ko nalaman ang lubos na pagmamahal ng Diyos para sa atin, ang kalawakan at bigat ng Kanyang sakit, ng Kanyang dusa’t dalita para lamang sa ating mga makasalanan. May nakikiramay pala sa paghihirap pala sa aking karalitaan. Sa Kanya lamang pala nakakaramdam ng tunay na katiwasayan. Sapagkat sa katahimikan ng aking puso dahil sa Kanyang pagpapatawad, pagtanggap sa akin, at sa biyaya ng buhay na walang hanggan, nagkaroon ako ng pag-asa para mamuhay pa. Isinuko ko ang aking buhay kay Hesus, at mula noon, nagbago ang takbo ng buhay ko.

Nasabi ng namumuno noon sa Bible Study, si Hesus ang sagot sa lahat ng ating problema sa buhay, at sa kalaliman ng pagkakatao Niya, talagang totoo nga ito.

Nakasimula nga ako sa pagbasa ng Bibliya, kung baga Siya yung talagang minahal ko sa buhay. Nagkaroon ng damdamin para mas makilala Siya, at nagmula rin ang pagnanais na maging gaya Niya rin. Lumalim ang tingin ko sa buhay, hindi na lamang para magbigay ng galak para sa iba, ngunit para sa Diyos na nagmamahal sa akin. Siya ang may namamahala sa lahat ng pangyayari sa ating buhay at nasa Kanya ang tiwala ko.

Nakita ko nga ang kagandahan ng buhay ko dahil sa Kanya, nanibago talaga ang buhay ko. Nagkaroon ako ng pagbabago ng pag-iisip, may pinagtitiwalaan na ako. Subalit, lubos na pinagpala ng Diyos ang aking buhay, hindi lamang sa katahimikan, ngunit sa kasaganaan at kabuoan sa lahat ng aspekto. Mabuti na ang aming kalagayan, tinutulungan kami sa mga problema at may maaasahan. Ngunit, nakita ko rin ang kahalagaan ng mga bagay na hindi nakikita, yung mga hindi mawawala dahil iyun ang mga bagay na hanggang kailanman mananatili, at doon ko inilagay ang aking oras. Subalit, sa aking pagbabago, nagkaroon naman ako ng panawagan para sa iba. Kasi, alam ko naman kung gaano ako natulungan ni Hesus, at sa kanyang lalim ng pagkakatao, pagpapatawad at biyaya ng buhay, nagkakaroon ang tao ng bagong karangalan para mabuhay. Nagkaroon din ako ng papel sa lipunan.

Nagagalak nga ako sa pagbabalik-tanaw sa aking sariling pagbibinata. Nakikita ko ang aking sarili na lumalaki sa pagiging tao, na ang mga iba’t-ibang panig ng aking buhay ay naaasenso na rin. Natuto na rin akong magpahayag ng aking opinyon, namamahagi na rin ng mga biro at nakikisama sa iba. Dahil sa mga nangyari sa aking kabataan, siguro hindi ako talagang namuhay ng masagana, at marami akong hindi naranasan. Ngayon naman, nararamdaman pa rin ang bigat na inaasahan, ngunit, mayroon naman akong ipinagtitiwalaan, at sa Kanya, alam ko akong tutulungan sa paghihirap. Nakakabigay kasi ng hinahon na tatanggapin pa rin ako Niya, at ang aking mga kailangan gawin ay ang mga bagay na alam Niya kakayanan ko. Talagang tumatanda naman ako sa

Grabe nga eh, ngayon ako naman ay nakakasali ako sa discipleship group at maraming natututunan ukol sa kagandahan ng buhay. Nabigyan din ako ng posisyon sa kasamahan na maaaring matulungan ko sila. Ngunit, sa pakikisama sa kanila, ako’y nagiging mas mayaman sa pagkakatao dahil nakukuha ko na rin ang mga mabuting mga katangian galing sa kanila. Kung baga, sa unti-unting pagdaranas sa mga pangyayari, sa pakikipag-asa kay Hesus at sa pagkikisama sa mga mainam na kaibigan, nabubuo ang aking pagkakatao. Grabe talaga, ako’y napapanood ng mga dula, nakikipagbahagi ng pagkain at nakikinig sa mga kanta ni Gary V dahil sa mga tunay na kaibigan ko na natutunan kong mahalin. Nakakatuwa nga eh, may shobe na ako. Dahil sa mga kaibigan kong may kaganda-gandang loobin, unti-unting gumaganap ang aking personalidad sa pamamaraan ni Hesus na aking minamahal.

Siguro, ang masasabi ko lamang ay totoo nga talaga ang sinabi sa akin, na si Hesukristo ang solusyon sa lahat ng ating problema. Lahat ng tao ay nakakaranas ng paghihirap at damdamin na dusa sa kanila, subalit ang kailangan lamang nating lahat ay magkaroon ng kumpiyansa, ng pagtitiwala. Sa pamamaraan na iyon, mararamdaman ang tunay na lumanay sa sariling puso, at kung manatili niya ito marahil ay hindi mawawalan ng katiwasayan.

**************************************************************************

In a nutshell, that’s my life. There’s so much more hurts and pains that I have to go through…so much more… Yet, the thing is through Christ, one can find real peace, and we can just come as who we are, the Lord will gladly accept us.